Nedir niş?
Peki ne işe yarar?
Boş mudur? Dolu mudur?
Elle tutulası, gözle görülesi bir şey midir?
Niş bizi yutar mı? Hapseder mi?
Yoksa özgür mü kılar?
Peki insana özgü müdür niş?
Ya da özgü müdür?
Evlerimiz niş midir?
Niş bir simge midir?
Sadece bir biçim denemesinden mi ibarettir?
Peki neden vardır?
Neden niş yaratmak isteriz ki?
Yaptığımız boş bir uğraşımıdır yoksa?
Ve daha bir çokları...
O kadar çok soru vardı ki genç tasarımcıların zihninde...
Sordukça sormak, sorularına yanıt almak istiyorlardı...
Çok geçmedi aslında her şeyin kendi içlerinde olduğunu anlamaları...
Soru sormak bile anlamalarına neden oldu ne için uğraştıklarını...
Sorularına buldukları yanıtlar düşüncelerini pekiştirdi...

Kendilerinden bir niş tasarlamaları isteniyordu. Ve tasarladıkları nişi görebilecekler her aşamasında bulunabileceklerdi... Aslında bu sona giden bir yoldu. Sonunda kendilerine yarattıkları nişin olduğu... 

Ayhan Usta bu yolda 'insanı görmezden gelen tasarım kararlarının yanılgı yaratacağına bu nedenle her şeyin kendi içimizde olduğuna' değindi. Bu nedenle kendimizi anlamamız, kendimizi dinlememiz, aslında kendi içimizdeki 'ben'i görmemiz gerekecekti.

Çünkü nişler insan ölçeğinde, insana özgü bir duyarlılığın sonucu olarak varolmuşlardı günümüze değin.

Çünkü nişler bizi saran, bizi barındıran, bizi koruyan, bizi özel kılan, bulunduğumuz yeri özelleştiren, anlam katan, sergileyendi. Yani nişler bizden gelen, bize ait olandı.

Bu görüşü pekiştirmek için Ömer İskender Tuluk Türk İslam toplumundaki konut, cami, türbe, şadırvan, taç kapı, mihrap gibi pek çok yapı ve yapı ögesinde nişlerin bir mekansal organizasyon yarattığına değindi.