Hülya Yürekli’nin yokluğuyla Taşkışla’da koca bir delik oluştu.

Hülya Hanım’ı ister istemez Taşkışla’daki odası ile beraber hatırlıyorum. Ferhan Bey ile paylaştıkları oda; kapısı kaç nesil öğrenci için her zaman açık olan oda ile. Bu oda bizler için tam bir buluşma noktası oldu; bir kütüphaneydi, tartışma platformuydu, günün her hangi bir saati uğranabilecek, sabahın köründen akşamlara, gecelere kadar her an yapılacak bir iş bulunan bir yer. Çalışmak için masaların üzerindeki yığınla kitabı, kağıdı, slaytı, ıvır zıvır öteberiyi itelerken mutlaka ilginç bir şeylere rastladığımız; en bulunmadık kitaplarla, en yeni yayınlarla, en şaşırtıcı kavramlarla karşılaştığımız yer.

Bu ortamı yaratan Hülya Hanım kendini tamamen adamış bir eğitimciydi. Bizi; yani öğrencilerini, asistanlarını, iş arkadaşlarını hep mimarlık üzerine kafa yormaya, eğitim üzerine kafa yormaya, her şeye farklı açılardan da bakmaya, şüphelenmeye, kurcalamaya yönlendirdi, en önemlisi bizi önemseyerek kendimiz olmamız için destekledi. Bize bir hayatın boşa geçirilmeden yaşanması gerektiğini; insanın üreterek, düşünerek, paylaşarak bu hayatı nasıl anlamlandırabileceğini gösterdi.

Beni en çok etkileyen Hülya Yürekli’nin ne rasyonellikten ne duygusallıktan taviz veren tavrı ile özgün kişiliği olmuştur. Keskin bir zeka ile derin bir merhamet duygusunu bir arada taşıyan ender insanlardan biriydi; onu ve karanlık koridordaki aydınlık odayı özlüyorum.