Geçen sene olmalı. Cuma akşamı. İş çıkışı. Birinci köprü yolu. ‘Öyle böyle değil' diye özetlenebilecek feci bir trafik. Aynı hizada gittiğiniz birkaç arabanın şoförünün karakter tahlilini yapacak kadar, taşıt içi ilişki bağlarını, biçimlerini çözecek kadar bol vakit, bol malzeme.

O akşam aynı dur kalkları paylaşıp neredeyse iki saatlik eziyetin en aşağı bir saatini aynalarımız birbirine teğet geçirdiğimiz arabanın arka koltuğunda, medyanın siz deyin Allah'ı, ben diyeyim peygamberi bir kişi oturuyordu.
Ferahlatıcı bir duygu: Sektöre bakıp kıyasladığınızda o her şey, ben bir toplu iğne başı bile olmayabilirim.

Ama İstanbul trafiğinde eşitiz! Köprü yolunda yok birbirimizden farkımız!

Aletlere baktığınızda bir ağır abi ağır vasıtası ve bir külüstür elbette, ama nihayetinde aynı miktarda dur kalka maruzuz, aynı oranda mide dönmesinden mustarip olmalıyız ve aynı sayıda dakikayı çöpe atıyoruz. Metrobüsün haberlerine de, işe gelirken kendine de bakınca o akşamı hatırladım. Bizim Selamiçeşme'nin sıklıkla karıştırıldığı semt olan Söğütlüçeşme'yi Zincirlikuyu'ya bağlayan hattın açılmasını, haftanın aşağı yukarı beş günü köprüyü kullanan o ağır yükün bir parçası olarak, güzergâhı uymasa da hevesle bekliyordum. Bir kere çok gözümüzün önünde ilerledi çalışmalar, gayrı ihtiyari bir takip hissi uyanıyor. Yolu uyana müthiş kolaylık sonra, standart dakika, ne demek köprüyü 7 dakikada geçmek, resmen Üsküdar-Beşiktaş motorlarıyla yarışıyor.

Bir ahbabım ilk gün tecrübesini şöyle özetledi demin: "Acayip Avrupai olmuş! Ondan iniyorsun, buna biniyorsun, tıkır tıkır, pek tatlı..."

Ama sırf sınıfsal sebeplerle bile binilir metrobüse!

Düşünsenize: En muktedirler makam arabalarıyla, cipleriyle, küçük spor-abiye oyuncaklarıyla tıkanıp küfrederken köprü trafiğinde...

Şu hayatta kendini bir hiç olarak hissetmeye alıştırılmışlar, Candan Erçetin'in ‘Ben kimim'inden cımbızlayacak olursak "Var mıyım yok muyum, hiç miyim suç muyum, ses miyim sus muyum, sis miyim pus muyum?" diye sormaya alışkınlar, "Değersizim bu ellerde... Çaresizim doğduğum yerde... Gölgesizim her gün her yerde..." diyenler... Pırrrr diye hızla geçiyor, yerlerinde saymakta olan o en iktidar sahiplerinin yanından.

Sırf bu his için bile, o ‘en' araçların içindeki ‘en' şahıslara ‘Pışşık, naber?!' yapmak için bile binilir yani metrobüse!