Atilla Koç, Attila İlhan için AKM'de düzenlenen törende yuhalanmayı hak etmiştir. Bir Kültür Bakanı, dönem mimarisini nasıl hiçe sayabilir?
Öncelikle şunu belirteyim. Kültür Bakanı Atilla Koç'la ilgili olarak bugüne kadar tek satır yazmamış ender köşe yazarlarından biriyim. Ne toplantılarda uyuklamaları, ne sayıklamaya benzer gafları, ne de son Sakal - ı Şerif rezaleti...
Bu yazı için beni neyin tahrik ettiğine gelince... Gençlik aşklarımızın yegane şairi Attila İlhan için AKM'de düzenlenen törenin televizyondaki görüntülerinden bir sahne, mimar olarak birden kanıma dokunuverdi. Üstüne bir de AKP Başkan Yardımcısı Akif Gülle'den Bakan Koç'u yuhalayanları kınadıklarına ilişkin açıklama gelmez mi?
Benim izlediğim TV görüntülerine göre AKM'deki törende Koç'u yuhalayanlar sadece "Kızıl Elmacılar" değildi. Bakan Koç konuşma yapmak için sahneye çıkarken genç bir hanım ayağa kalkıp "AKM'yi yıkarsanız kendimi yakarım" diye bağırıyordu. Dün gazetemizdeki haberde de vardı: Devlet Tiyatrosu sanatçısı Metin Belgin de Bakan Koç'a "Yıkmayı planladığınız bir mekânda nasıl konuşma yaparsınız?" diye hesap soruyordu.
AKM bizim tarihimiz
Biliyorsunuz Kültür Bakanı bir süredir ısrarla "İstanbul Taksim'deki Atatürk Kültür Merkezi kesinlikle yıkılacak. Yapıldığı dönemin koşulları gereği bina son derece yetersiz. Eksiksiz bir onarım çok pahalı. Yıkıp yeniden yapmak daha akılcı" diyor. Sakal-ı Şerif rezaletinde olduğu gibi, AKM'nin yıkılması konusunda da inisiyatifin ne kadarının şahsen Bakan Koç'a ait olduğu, ne kadarının AKP'nin tepelerinden empoze edildiği tartışılabilir tabii. Ama bu meselede Bakan Koç ön planda olduğuna göre, yıkılmasını istediği bir mekânda konuşmaya kalkınca protesto edilmesi de doğaldır, -kimse kusura bakmasın ama- yuhalanması da...
Yok efendim bina çirkinmiş! Yok efendim Taksim Meydanı'nı kucaklamak yerine içine kapanık bir binaymış! Yok efendim eksiksiz onarımı çok pahalıymış! İyi de o bina bizim tarihimizin bir parçası. Taa 1930'ların başında Atatürk hayattayken İstanbul'da sanat etkinlikleri için bir kültür sarayı inşa etmek üzere kolları sıvamışız. Araya 2. Dünya Savaşı girince ancak 1946'da temelini atabilmişiz. Parasızlık nedeniyle 1954'e kadar öylece beklemiş. İstanbul Kültür Sarayı olarak 1969'da açılabilmiş. Hemen ertesi yıl çıkan yangınla büyük hasar görmüş. 1977'de bugünkü haliyle tekrar açılmış...
Hem de dönem mimarisi
Kaldı ki Kültür Bakanı'nın da, her fırsatta mimar Dr. olduğunu hatırlatan Belediye Başkanı Kadir Topbaş'ın da, dönem mimarisi diye bir mefhumdan haberdar olmaları gerekir. Paris'ten Budapeşte'ye, Prag'dan Dresden'e, Londra'dan Roma'ya Avrupa'nın sayılı güzel kentlerinde de bu tür binalar hep karşınıza çıkar; hatta turist rehberleri o kentin, hatta o toplumun tarihini anlatırken sizi mutlaka o tür binaların da önünden geçirirler. Eski sosyalist blok ülkelerinden hangisinin başkentiydi şimdi hatırlayamıyorum, dış cephesi turuncu renkli kanserojen bir metal olan kültür merkezini özellikle göstermişlerdi.
Bir kınama da bana!
AKM, İstanbul'un belleğine kazınmış, modernist işaretleri kuvvetli olan önemli bir binadır. Çirkin olabilir, ama o dönemdeki modernist estetiğin söylemini yansıtan yapılardan biridir.
"Koruma" deyince bugüne kadar aklımıza gelen sadece ahşap binalar, 19. yüzyıl evleri, camiler v.s... Evet, Türkiye'deki koruma pratiğinde ilk kez modern bir mimarlık ürününün korunması gündeme gelmiştir. Dolayısıyla bu tür tartışmaların yaşanması doğaldır, yuhalamalar da isabetli olmuştur.
AKM, tüm varoluşuyla Taksim Meydanı'nın ayrılmaz bir parçası, hatta simgesidir. Yıkmaya kalkışanları ben de protesto ediyorum.
Not: AKP üst yönetiminden, ben de bir "kınama" rica edeceğim...
Takip
Bütün yorumları forumda okuyun!Bütün yorumları forumda okuyun!