Moriyama House

20 Şubat 2007 tarihinde Deniz Güner ve Nilüfer Talu tarafından Uyku(suz) seminerler kapsamında “Ev” olgusunu konutla bağdaştırma süreci ile ilgili bir sunum gerçekleştirildi.

Sunuma hakim olan düşünce “Ev”in mimarlar tarafından tasarlanamayacağıydı. Ev ve konutun farklı kavramlar olduğu ve 19.yy başlarından ititbaren konutun standartlaştırılması ilgili süreçler anlatıldı.

19.yy’da konutlar önce sıkışıklaştırılmış ve fonksiyonlara ayrıştırılmış. Bireyin temel ihtiyaçlarından da yola çıkılarak ekonomik faktörlerin de etkisiyle konut üretim süreci de standartlaşmış. Konut üretiminde otomotiv sektöründe de kullanılan insan hareketi de göz önüne alarak mekanları standartlaştıran bir eğilimle standartlaşmış yaşamlar üretilmeye başlanıyor ve konutun içi bir çalışma ortamı gibi düşünülüyor.

Bu eğilimle birlikte monotonlaşan yaşam içinde alternatif arayışları da körükleniyor. Ve standartın varyasyonları üretilmeye başlanıyor.

Nilüfer Talu bu arayışları “tasarım yoluyla ‘Ev’in üretilebeleceği iyi niyeti var” diyerek tanımlıyor.

Bu standartlaşmanın ardından fonksiyonların da giderek ayrıştığı görülüyor. Prototiplerlerden uyumlu kompozisyon üretmede iki model üzerinden çalışma yapılmış. Bunlar; Okyanus Aşırı Buharlı Gemi Modülü ve Tren Kompartımanı modülü. Bu örneklerle birlikte en düşük imkanlarda maksimum inşaa teması pekişmiş.

Bir sonraki aşama ise; kendine yeterli birimleri sıkıştırmak, gömmek, katlamak ve sandıklamak gündeme geliyor ve mekanlar birer donatılı elemana dönüşüyorlar.

Bu aşamanın ardından konutun tamamının donatılı mekanlara dönüşmesi geliyor ve böylece konutun dış cidarı da kalkıyor. Bir sonraki aşamada da konutun donatılı mekanlarının hareketlendirilmesi ve ardından konutun donatılı mekanlarının çözülmesiyle de elemanlar konutun dışına da çıkabiliyorlar ve kentsel dokuya dağılabiliyorlar. Ve böylece şu soru ortaya çıkıyor “Konutun sınırı nedir?”.

Sunumun ikinci evresinde ise konutun gelişim evrelerinden sonra “Ev” kavramından bahsedildi.

“Ev” mekansal alan değil, bir egemenlik alanıdır. “Ev”e ait kayıp aura – modern dünyada nostaljik bir imgeye dönüşmüş. Buster Kezton 1920’li yıllarda çektiği filmde yeni evli bir çifte hediye edilen portatif evin bir türlü kurulamaması ve ev in en sonunda yıkılması örneği de bu konuya değiniyor. Modern dünyada ev fiziksel bir şey değil anılar yolu ile kişileştirmeyi ve sahiplenmeyi gerektiriyor. Sonuç olarak ev kurarken yapı elemanlarına ihtiyaç yok. Sokakta yaşayanların kendilerine ev inşaa etmeleri ve kenti parçalı olarak deneyimlemeleri. Modern ev coğrafik uzamda değil psikolojik uzamda.

“Bir İmkan Olarak Konut’un Çözülüşü”ne örnek olarak ise annesiyle birlikte yaşayan bir gencin değişik isteği üzerine Ryue Nishizawa tarafından tasarlanan “Moriyama House” örnek verildi. Bu yapıdaki dikkat çeken özellik ise kamusal ve özel alan farkı olmaması.

Sunumlarını katılımcıların fikirlerini de dinleyerek pekiştiren Deniz Güner ve Nilüfer Talu bu değişik ele alışla bizleri de “Ev”imizi sorgulamaya yönelttiler.

Deniz Güner
1971 yılında İzmir'de doğdu. 1992 yılında Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık Bölümü'nden lisans derecesini, 1995 yılında aynı üniversiteden yüksek lisans derecesini, 2003 yılında ise İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü Mimarlık Bölümü'nden doktora derecesini aldı.

Nilüfer Talu
1974 yılında İzmir'de doğdu. İlk orta ve lise öğrenimini İzmir'de tamamladı. 1996 yılında İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Mimarlık Bölümü lisans derecesini, 2002 yılında İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümü yüksek lisans derecesini aldı. Şu an halen İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü Mimarlık Bölümünde doktora programına devam etmekte ve "Modern Hayattan Kaçış Fantezisi Olarak Minimum Mimarlık" başlıklı tez üzerine çalışmaktadır.