Sevgili Hocam, Sevgili Hülya Hanım,

Bir gün böylesine zor bir işi üstleneceğimi; sizin yokluğunuzda, varlığınızla ilgili bir şeyler yazmaya çalışacağımı asla düşünemezdim. Tam 16 yıldır dizinizin dibinde büyümek, okulda, eğitimde, çalışmalarımızda, yurt içindeki, yurt dışındaki gezilerimizde, evinizde sürekli bir zamanı paylaşmış olmak şu an bana büyük bir gurur verirken, çok daha büyük bir acıyı da aynı anda yaşatıyor. Sizinle birlikte olmak, çalışmak, gezilere gitmek, gittiğimiz gezilerde sabahın çok erken saatlerinde keşiflere çıkmak, her yemeği mutlaka bir tatlı ile bitirmek ve bütün bu süreçte sizin güveninizi ve içtenliğinizi hissetmek, sizi anlamak, düşüncelerinizi paylaşmak, keşfetmek büyük bir ayrıcalıktı.

Eğitime, öğrenmeye, öğretmeye, bilime verdiğiniz katkı, objektif bakış açınız, rasyonelliğiniz, ender rastlanan türdeki güçlü hafızanız, sürekli araştırma ve çalışma arzunuz, stüdyo eğitiminde yarattığınız, sınırları zorlayan ve öğrencilerinizle bütünleşik “Hülya-Ferhan Yürekli ekolü” ve evinizde ve okulda sevgili Ferhan beyle birlikte eğitim odaklı, eğitime adanmış, mütevazı yaşantınız, yetiştirdiğiniz bizlere her zaman örnek ve rehber oldu. Varlığınızın; eğitime, yetiştirdiğiniz öğrencilerinize, bizlere, ve mimarlığa sağladığı katkı, yaydığı ışık yokluğunuzla yeri doldurulamayacak büyük bir boşluğa ve karanlığa dönüştü...

Sevgili hocam keşke sayenizde gördüğümüz “hülya”dan hiç uyanmasaydık, keşke en verimli çağınızda bizi bırakmasaydınız, keşke bu kadar yok yere ve zamansız gitmeseydiniz, keşke size nazar değmeseydi, keşke böyle bitmeseydi… Keşkelerimdeki tutunacak tek dalım; iyi ki hayatımdaymışsınız, iyi ki sizi bu kadar yakından tanımışım, iyi ki sizinle çalışmışız, iyi ki sizden çok şey öğrenmişim, iyi ki sizde doktora yapmışım, iyi ki sizinle yaşadığım bir dolu anım var. Yine de size soracağım, sizden dinlemek istediğim, size danışacağım, sizinle paylaşacağım, size anlatacağım ne çok şey varmış…

Ben, en çok, kapısı hep açık duran, kitap, belge, fotoğraf, harita vs. seçkin ve büyük bir kütüphanesi olan ve içerisi hep insan kaynayan, geleni gideni hiç bitmeyen Ferhan beyle paylaştığınız odanızdaki, hayata dair her şeye dokunan entelektüel sohbetlerinizi, güçlü hafızanızda hep var olan ve her duruma, kıvrak bir zeka ve farklı bir bakış açısıyla yaklaşarak anlattığınız ilginç hikayelerinizi, bahçenizdeki yeşil papağanlarınızın geliş-gidişlerinden ve ne kadar anlatsanız da aklımda tutmayı başaramadığım bir sürü çicek-böcek cinslerinden bahsetmenizi, Topak, Whisk, Dobby, Skipper’la ilgili anlattıklarınızı, akılcı ve inatçı olduğu kadar son derece duygusal halinizi, güzel gülüşünüzü… yani ben sizi özlüyorum… Ben hocamı, annemi, dostumu, büyüğümü, çalışma arkadaşımı, sevgili Hülya Yürekli’yi özlüyorum. İçimi acıtsa da, göz yaşlarım bazen yüzüme, bazen içime aksa da O’nu hep hatırlıyorum.