Proje Müellifi
Işıl Gökçe
Duygu Demirtürk
Mehmet Emre Tuncel
Murat Çanakçı
Mükerrem Babaoğlu
Ahmet Hayri Dönmez

Danışmanlar
Prof.Dr. Füsun Atasoy Demirel
Sabri Kutlay
Musa Dağ

Sorun, Beyoğlu Sahnesi’nin etkisi ile alanda zamanla oluşacağı düşünülen yeni yaşantının gereksinimlerine cevap verebilecek, bölgede gözlenen yoğun yapılaşmanın ağırlığı içinde, yakın çevresi için bir ferahlama sağlayarak, insanlara günlük yaşantılarında hem duraklayabilecekleri hem de sanat ile çarpışabilecekleri kentsel bir alan tasarımı olarak ele alınmıştır. Düşeyde gelişerek insan ölçeğinden giderek uzaklaşan, nefes darlığı çeken kalabalık kentlerde, kentlinin soluklanmasını da sağlayacak boşlukların oluşturulması için sosyo-kültürel alanlar, birer fırsat olarak değerlendirilebilir.

Tasarımın ana fikri, Beyoğlu’nda gerçekleşeceği öngörülen kültürel oluşumun da desteğiyle böyle bir boşluğu tanımlamaktır. Bu sebeple, yapının zeminde kullandığı alan minimize edilerek, mümkün olduğunca kente/kentliye bırakılmaya çalışılmıştır. Bu yaklaşımın, aynı zamanda alanı çevreleyen tescilli yapılardan geri çekilerek, baskın olmayan, daha mütevazi bir duruş sergileyeceği düşünülmüştür.

Bu noktada, programın yoğunluğu ve buna karşın alanın sıkışıklığı göz önüne alınarak, fonksiyonu gereği dış dünyadan koparılması gereken salonların toprak altında yapılanması üzerinde durulmuştur. Sadece dış lobi ve giriş mekanları, rekreasyon alanı olarak düşünülen dış mekanla ilişki kuracak şekilde zemin üzerinde kurgulanmıştır. Bu yolla, tiyatro yapısının ağır kütlesel formuna neden olan fonksiyon ile cephe birbirinden ayrılarak bağımsızlaştırılmıştır.

Yapının toprak altına gömülmüş olması ve yüzeyle oluşturduğu naif temas, arazide bütünlüğü koruyacak bir plastik etki yaratmaktadır. Bitkisel ve sert peyzaj elemanlarının birbiri ve binayla uyumu, kullanım yoğunluğu, yapıyı vurgular ve sirkülasyonları destekler niteliktedir. Planlanmış arazi bütününde rekreasyon alanı, yapıyla bütünleşerek iki caddeyi birbirine bağlayan yaya bandı, sofita, kabuk ve su, tiyatronun öncesi, anı ve sonrasını arar. Kullanıcıya daha geniş bir zaman dilimi sunar. Bu da tiyatronun rekreasyonla (bir bakıma sokakla) birleşerek “iç”in “dış”la kaynaşmasını sağlar.

Kabuğun içi de topografyaya uygun olarak kotlanır. Böylece sahne yükseklikleri insan ölçeğine yaklaşır. Kabuktaki sağır-şeffaf dengesi ışığı gerekli birimlere galeri boşluğuyla alır, akışkanlığı destekler. Bunun yanı sıra yapay aydınlatma gerektiren birimleri de sağırlığıyla örter. İmgesel anlamda dış lobi ve fuayede başlayan şeffaf iç, suyun da desteğiyle dışa yönelir. Dışarıda ise su, sofitayı çevreleyip etrafından kopararak, salonların dış dünya ile ayrılığını ve aynı zamanda temasını nesneleştirir. Öndeki su, sofita, şeffaf yüzey ve meydan, sosyal yoğunluğu desteklerken, kabuğun arkasında kalan yeşil alan, dış lobiyle ilişkili olarak daha sakin ve içe dönük bir alan tarifler.İBB Şehir Tiyatroları Beyoğlu Sahnesi Mimari Proje Yarışması