Köşe Yazısı

İstanbul'un Planı ve Tüneli

Yazan: Korhan Gümüş Tarih: 28 Temmuz 2004
İstanbul'un iki yakasını birbirine bağlayacak olan tünel ve Tarihi Yarımada için yapılan plan nasıl değerlendirilmeli?

Boğaziçi Tüneli için adımlar atıldı. Boğaziçi Tüneli'nin maliyeti köprüden biraz daha fazla. Buna karşılık taşıyacağı yolcu sayısı birkaç köprüye bedel. Üstelik köprü gibi kent içinde araç sayısının artmasını, trafik keşmekeşini, Boğaz'ın görünümünü etkilemek gibi bir sorunu da yok. Projenin şehircilik açısından yönetimi başka bir çok konu yanında yerel yönetimin hazırladığı planlarla ilişkili. Bu proje iyi yönetilirse İstanbul için bir fırsat olabilir. Kötü yönetilirse İstanbul için bir felaket olabilir.

Geçtiğimiz dönemde Tarihi Yarımada için bir "Koruma Amaçlı Master Plan" hazırlandı. Planın bu gelişmeyle ilişkisine değinmek için çok küçük bir örnek vermek dahi yeterli:

Proje Tarihi Yarımada içinde istasyonlar öngörüyor. Bu istasyonların yeri ve nasıl yapılacakları ile ilgili çalışmalar yapılıyor. Tarihi Yarımada Koruma Amaçlı Master Planı'nda Boğaziçi Tüneli'nin Sirkeci'deki çıkışları (ve yaklaşım tüneli ağzı) şimdilik yeşil alan olarak işlevlendirilmiş. Bu yeşil noktaların 1/5000 ölçekli plana baktığınızda gözünüze çarpması çok kolay değil. Yeşil alan olarak işlevlendirilen bu noktalar daha çok yer altı yapıları, istasyonlara girişleri içeriyor. Hem kazı toprağının boşaltılması, hem de yer altı yapılarının yapılması için bu noktalarda yıkım gerekiyor. Yıkım sonrası yapılacak olan arkeolojik sondajlarda eğer proje değişikliği yaratabilecek önemli kalıntılara rastlanmaz ise, bağlantı noktaları planda gösterilen bu yeşil alanlarda oluşacak. Bir örnek vermek gerekirse Sirkeci'de seçilen yapı adasında, yani yer üstünde korunmaya değer fazla bir yapı yok. Hocapaşa Cami ve bir 19. yüzyıl yapısının bulunduğu bitişik nizam yapılardan oluşan yapı adasında yıkım sonrası bu iki yapının korunması öngörülüyor. Gerisi planda yeşil alan. Böylece kentin en sıkışık bölgelerinden birinde, Sirkeci'de iki küçük yeşil alan oluşuyor. Eğer burada çok önemli bir arkeolojik kalıntı çıkarsa, burası bir yeşil alan olmak yerine elbette ki bir boşluk da olabilir. Hatta belki şimdilik korunması düşünülen 19. yüzyıl yapısından dahi vazgeçilebilir. Proje bu açılardan gelişmeye açık. Master Plan'ın bu küçük ölçekli kararları oluştururken dahi statik bir planlama anlayışını değil, gelişmeyi yönlendirici bir işlev görmesi zorunlu. Bölge peşin olarak yeşil alan olarak işlevlendirilmemeli. Belki de hazırlık sürecinin en heyecan yaratıcı tarafı bu. Çünkü planda bu bölgenin yeşile boyanmasının hepimiz için çok yüksek bir maliyeti var. Bu basit karar sonucu her bir alan için İstanbulluların cebinden -diyelim ki en az yetmiş trilyon- para çıkacak. Büyük kamulaştırma bedelleri ödenecek. Belki de kararın yanlış olduğu anlaşılıp daha sonra kamulaştırılmış mülk üzerine bir resmi yapı inşa edilecek. Bu nedenle plan ortaya çıkan sorunlara yaratıcı, esnek, gelişmeye açık bir yaklaşım getirmeli. Örneğin bu zorunlu değişiklik kolaylıkla buradaki mimari kaliteyi yükseltmek ve bölgeyi kalkındırmak için de kullanılabilir. Buradaki niteliksizleşen çevre bir şehircilik projesi ile canlandırılabilir. Tünel'in getirdiği bu büyük değişim bölgeyi canlandırmak için projelendirilebilir ve sosyal-fiziksel doku tepeden inme bir değişikliğe uğramadan dönüşebilir. Bunu yapmak çok zor değil. Oysa bunları dikkate almadan verilen peşin bir karar daha zor ve daha maliyetli olabilir.

Sonuç olarak; bu projenin başarılı olması için İstanbul'un en önemli bölgesi için hazırlanan planı her ayrıntısı ile incelemek, sonuçlarını tartışmak ve yeni fikirler geliştirmek gerekiyor. Master Plan'a katkıda bulunan uzmanların tepeden inme kullanım biçimleri belirlemesi, ya da yalnızca kendi özlemlerini ifade etmesi kentle ilgili hiçbir heyecan yaratmıyor. Hatta bu tür kararların İstanbul'da yaşayan insanları, profesyonelleri tembelliğe yönelttiği bile iddia edilebilir. Yönetimler İstanbulluların haklarını savunacak, yaşamlarındaki gelişmeleri düzenleyecek, dinamizm ve enerji yaratacak bir bilgiyle teçhiz olmalı.

Bu nedenle yalnızca tünelle sınırlı kalmayan ayrıntalara da uzanmak gerekli. Örneğin Tarihi Yarımada'daki bazı küçük üreticilerin de tepeden inme kararlarla desantralize edilmesinin yaratacağı sorunlara değinilmeli, bölgede yeralan ticaret merkezlerine, tarihi hanlara, konutlara yaklaşım getirilirken gelişme ve dönüşümü sağlayacak bir düşünce geliştirme zemini yaratmak gerekli. Koruma konusu uzmanların bir tercihi olmaktan çıkıp halka malolmalı ve gelişmeye karşı bir unsur gibi algılanmamalı.

Ancak bu basit konuda bile planı inceleyen ve kamuoyunu bilgilendirmesi gereken danışman uzmanlar, meslek camiası, mimarlar nedense sessiz. Gözler, kulaklar, ağızlar, beyinler her zaman olduğu gibi kapalı. Oysa uzmanların bölgenin canlandırılması için yönetimlere yardımcı olmaları gerekli.

Öneriler:
1. Boğaziçi'nde yapılacak tünel geçişi bağlantısı ile Tarihi Yarımada'nın bazı bölümleri çok önemli bir değişimden geçecek. İstanbul ulaşımla ilgili temel bir değişim yaşarken, bazı bölgelerde yerleşim alanları dönüşecek, bu bölgelerde yenileme, canlandırma fırsatı ortaya çıkacak.

Bu dönüşümde uzmanlar, kamu otoriteleri şehircilikle ilgili yeni adımlar atabilir ise bu gelişmenin yaratacağı sonuçlar İstanbul için çok önemli bir fırsata dönüşebilir.

2. Bu dönüşümden pay alacak, bu dönüşüme katkıda bulunabilecek aktörler arasındaki ilişkilerin kamu otoritesinin düzenleyici rolü tarafından yönetilmesi, projenin gerektirdiği nitelikli hizmetlerin yeterli uzmanlık kuruluşlarından alınması, Tarihi Yarımada gibi İstanbul'un en önemli bölgesinin geliştirilmesi için bir "kentsel akupuntur" özelliği taşıyabilir.

3. Bu değişimin bir fırsata dönüşmesi için Bakanlık, Belediye, profesyoneller, yerel halk, yatırımcılar, ilgili kurumlar işbirliği yapmalı, bütün kurumları sürece katacak yöntemler denenmeli.

4. Ulaştırma Bakanlığı "ben taşımayı yaparım, araçları, istasyonları projelendiririm...", Kültür ve Turizm Bakanlığı "ben arkeolojik zemini ve kültür varlıkları üzerindeki etkileri denetlerim...", Belediye "ben de yalnızca çevreyi düzenlerim. Meslek odaları ve STK'lar "bizim görüşümüz alınmadı..." diyerek projeye katılmamalı. Herkes planın ortağı olarak hareket etmeli ve yerel halkı işin içine katmalı. Tünel projesi uzmanlık dilimlerine ayrılarak gerçekleştirilmemeli. Proje taraflar arasında tam bir koordinasyon sağlanmalı ve şehircilik ve mimarlıkla ilgili değişimler tarafları karşılıklı etkileşime açan yaratıcı bir kavramsallaştırma çabası yönetilmeli.

5. Bu değişimin gerçekleşmesi için yeni fikirlere ihtiyaç var. Bu fikirleri üretme sorumluluğu projenin ulaşımla ilgili mühendislik çalışmalarını yaptıran Ulaştırma Bakanlığı kesinlikle olamaz. Bu dönüşüm gerçekleşirken hangi ihtiyaçlar karşılanacak? Ulaşım yapıları nasıl tasarlanacak? Bağlantı noktaları nasıl olacak? Bağlantı noktaları ile kentin ilişkisi nasıl düzenlenecek? Yıkılan yapıların bulunduğu yerler yeşil alan mı olacak? Kentsel doku içinde boşluklar mı bırakılacak? İşlevini yitiren yapılara hangi fonksiyonlar verilecek? Projeler hangi yöntemlerle elde edilecek? Bu sorulara cevap vermek için yeni fikirler geliştirmek, deneyimlerimizi ve bilgimizi zenginleştirmek için İstanbul'da mimarlık, kentsel tasarım ve şehircilik alanında tepeden inmeci olmayan yeni yöntemler denemeliyiz.

Yazara Görüşlerinizi Bildirmek İçin
Buraya yazacağınız görüşleriniz, Arkitera Forum bölümüne yansımayacak, sadece yazara ulaşacaktır. * İşaretli alanlar mutlaka doldurmanız gereken alanları belirtmektedir.
Sizin:
Adınız, Soyadınız *
E-Posta Adresiniz *
Mesleğiniz *
Telefon Numaranız Adres seçimi:
Adresiniz
Mesajınız:

ÝPUCU: büyük harf "K", küçük harf "k", küçük harf "x", büyük harf "P", büyük harf "T", küçük harf "f"

Lütfen sol imajdaki resimde görülen dizgiyi yandaki kutucuğa giriniz.
Köşe Yazısı Arşivi
Dönem içindeki köşe yazarlarının listesi aşağıdadır. Yazısını okumak istediğiniz yazarı listeden seçiniz. Bütün yazarların listesini görmek için buraya tıklayınız