Hitler için mimarlık, “taştaki yazı”ydı ve mesaj iletmenin bir yöntemiydi. Lidere göre tüm Almanlar, bu mesajı emredildiği için değil, Alman oldukları için anlayacaktı.
Geçmişe ait stiller, Naziler’in mimarlık için yaptığı seçimlerin çoğunda etkili oldu. Ancak bu, geçmişi tekrar inşa etmek için değil, geçmişin öğretilerini kullanarak yeni bir şimdiki zaman yaratmak amacıyla yapıldı. Birçok bina, bir şekilde bir diğerinin kopyası olarak tanımlanabilse de Naziler için bu benzerlik, sadece geçmişe değil, özel olarak Ari ırkının geçmişine de bir bağlantı anlamını taşıyordu. Neoklasik ve Rönesans mimarileri, Ari kültürünün doğrudan temsilcisi olarak kullanıldı ve böylece kültürü içinde bulunulan döneme aktarmak amaçlandı.
Hitler, 1. Dünya Savaşı sonrasında kurulan Weimar Cumhuriyeti’nin mimarisini bir kültürel yozlaşmanın, kendi vizyonu çerçevesinde inşa edilecek yeni binaları ise ulusal yeniden doğuşun simgeleri olarak görüyordu. Berlin için tasarlanan binalar, her Alman vatandaşının kendine olan saygısını canlandırmalı ve toplum bir bütün olarak düşünüldüğünde bireylerin anlamsızlığını simgelemeliydi. Neoklasik tarzdaki yapıların hiçbirinde insan ölçeğinde hiçbir detayın bulunmaması, herhangi bir inceliğe gerek olmadan mesajı halka iletecek, toplumu sindirecekti. Eğer bu da yeterli olmazsa, halkı meydanlara toplayıp belli bir düzen halinde yürüme emri verilerek de anlatılabilirdi. “Tatil” kavramının da yine bu anlayış çerçevesinde yeniden tanımlanması, planların bir parçasıydı. Clemens Klotz tasarımı Prora, tatilcilerin toplanıp liderlerinin seslenişini dinleyebileceği bir “Festhalle”ye sahip olmanın yanı sıra, herkese deniz manzarasını izleme eşitliği de tanıyordu.
Mimarlığa ek olarak, kentsel mekanları yaratmada rolü olan mühendislik dalları da mesaj iletmek için ideal olarak görüldü. Otoyollar da, fiziksel ve sembolik anlamların bir araya getirilmesiyle toplumu etkileyebilirdi. Yolların yapılması, Alman halkına sadece birbirlerine bağlı olduklarını hatırlatmakla kalmayacak, aynı zamanda Almanlar’ın birlikte çalışması sonucu ulaşılan hedeflerin bir simgesi olacaktı.”Toplumun konstrüksiyonu”nun fiziksel yansıması olan otoyollar, viyadükler ve garajların tasarımı için sarfedilen çaba, bu mekanların birer ulaşım ögesi olmaktan öte anlamlar taşıdığını gösteriyor. Hatta bazı durumlarda, tasarımın kullanımı etkilediği görülüyor.
Naziler’in mimarlığa yüklediği görev, bir kitaptan beklenenlerle benzerlikler taşıyor. Mesajı içinde bulunduracak bir taşıyıcı, onları iletecek semboller ve anlatacak bir öğretmen.
Diktatörlük ve Mimarlık