Milletçe bir huyumuz vardır, bilirsiniz; nerede bir göl, akarsu ya da deniz manzarası görsek hemen orada bir lokanta ya da çayocağı kurulması gerektiğini düşünürüz. Bizim neoliberallerin huyu da öyle bir şey: Nerede manzarası olan büyük bir bina görseler oranın turistik bir otele dönüştürülmesini isterler!

Mehmet Barlas da öyle yapmış, İstanbul'un tarihi anıtlarından biri sayılması gereken Radyoevi'nin yıkılarak turistik bir otele dönüştürülmesini istemiş. Ardından başlamış tepkiler: Radyocuların tepkisi, mimarların tepkisi, İstanbulseverlerin tepkisi, TRT'nin 'Yok böyle bir şey' anlamına gelen açıklaması...

Bir bardak suda fırtına mı?
Hayır, yabancısı olmadığımız bir kültür zaafı.
Köşesinde yıllardır modernlik ve uygarlık öğütleri veren Barlas, büyük kentlerin tarihsel önem taşıyan binalarının yıkılmasını istemenin modernlikle ve uygarlıkla bağdaşmayan bir davranış olduğunu bilmez mi? Elbette bilir.
Örneğin, radyonun modası geçtiğine göre, New York'ta Manhattan'ın en iyi yerindeki Radio City'nin otel yapılmak üzere yıkılmasını önerebilir misiniz? Ya Londra'da BBC'nin Bush House'unun?
Elbette hayır. Önerene deli gözüyle bakarlar. Kimse ciddiye almaz.
Bizde ise, gelen tepkilerden de anlaşılacağı üzere, gülüp geçmek yerine, ciddiye alıyorlar.
Çok da haksız sayılmazlar. Çünkü dolduruşa gelmeye hazır odaklar var. Konu İstanbul olunca maşallah kimilerinin hayal gücü sınır tanımıyor.

(TRT'nin maddi sıkıntılarını bilen kimilerinin de 'Dur bakalım' dediğini duyar gibi oluyorum!)
Oysa, olacak şey değildir. İstanbul'un 20. yüzyıl mimari tarihini şöyle bir inceleyenler bile, Harbiye'deki bu kişilikli binanın kentin köşetaşlarından biri olduğunu bilirler. 1945 yılında genç mimarlar Doğan Erginbaş, Ömer Güney ve İsmail Utkulu tarafından yapılan ve 1949 yılında Cumhurbaşkanı İsmet İnönü tarafından açılmış olan bu bina, turistler tarafından fotoğrafı çekilmesi gereken bir 'landmark'tır. Anayasa'nın 'değiştirilmesi önerilemeyecek maddeleri gibi', kentin 'yıkılması önerilemeyecek binaları' kategorisindedir.

Erginbaş ve Utkulu radyoevinden bir yıl önce de (1944) Çanakkale Şehitler Abidesi projesi yarışmasını kazanarak adlarını Türk mimarlık tarihine yazdırmışlardı.
Eyvah, şimdi de birileri şu küreselleşme çağında şehitler abidesi filan gibi şeylerin modası geçtiğine göre onun da yıkılıp yerine turistik bir otel yapılmasını istemesin. Gelip görecek olsalar, mutlaka isterler: Manzarası muhteşemdir!